logowanuit

 

 

NEWS

 

WORK :

--------> rockets & vehicles

--------> rockerteers & related

--------> hunting trophies

--------> miscellaneous

--------> stories to be told

--------> portraits

--------> drawings

 

ABOUT W

 

.

 

.

 

.

 

CONTACT

NEWS NOW, NEW NOW, NOW:

 

 

Celebrating The Void. de Vishal Haarlem.uitn CTV
duo met Jan Maarten Voskuil.

Op vrijdag 18 januari om 17.00 uur wordt de
duo-tentoonstelling van Pieter W. Postma en
Jan Maarten Voskuil ‘Celebrating The Void’
geopend door Aart van der Kuijl.
Inloop vanaf 16.30 uur. U bent hiervoor van
harte uitgenodigd!

De Vishal is het meest geschikt als ruimte voor
beeldhouwkunst, menen Postma en Voskuil.
De kunstenaars zoeken de confrontatie met
elkaar in deze met glas overdekte passage.

Van oorsprong zijn ze geen van beide beeld-
houwers. Ze werken allebei met textiel. Een
materiaal dat zeer geschikt is om te kleuren,
te bedrukken of te beschilderen, maar ook om
ruimtelijk op te spannen. Dat laatste is wat de
kunstenaars ieder op hun eigen kenmerkende
wijze doen tijdens deze expositie.

opening: 18 januari 2019, 16.30 - 19.00 uur.
expositie: 19 januari - 17 februari 2019, de Vishal, Haarlem. (link)

 

Aart van der Kuijl, kunsthistiricus/tentoonstellingsmaker. (link)

het openingswoord van Aart van der Kuijl:

Goeiemiddag allemaal!

Voor degenen die mij niet kennen: mijn naam is Aart van der Kuijl, als freelance kunsthistoricus ben ik actief als tentoonstellingsmaker en auteur. Momenteel ben ik werkzaam als curator Dreefexposities in een van de mooiste gebouwen die Haarlem rijk is; het provinciehuis van Noord-Holland.

Met genoegen wil ik deze duo-tentoonstelling inleiden. Een expositie die nog uit de koker komt van de vorige artistiek coördinator, Annelien Kers. Het doet me als oud artistiek directeur goed te zien dat De Vishal een instelling blijft, die kunstenaars letterlijk en figuurlijk de ruimte biedt. Hoe? Door middel van het toepassen bijvoorbeeld installatie of environment als medium - en zo binnen hun eigen artistieke kaders – te experimenteren en onderzoek te plegen. En op die manier hun grenzen te onderzoeken en misschien te verleggen. En altijd belangrijk: het eindresultaat is meer dan de som der delen. Deze tentoonstelling is daar zeker een goed voorbeeld van.

Het gaat hier overigens niet om een expositie van leden: Jan Maarten Voskuil is vanwege zijn verhuizing naar Rotterdam inmiddels lid af. En Pieter W. Postma is geen lid. Maar als kunstenaars zijn ze hier absoluut op hun plek.

In deze tentoonstelling klinken de echo’s door van twee oude, eeuwenoude ambachten: zeil- of tenten maken en schilderen. Om met het laatste te beginnen. De oorspronkelijke betekenis van het woord schilder is ontstaan doordat ambachtslieden in de late middeleeuwen de schilden en wapenschilden in opdracht van de ridderstand versierden met …. olieverf. Dienstbaar aan de heraldiek. En tja, en dan ben je dus … een schild-er. Zeilmakers en scheepbouwers; Haarlem had er - alweer in die late middeleeuwen - als belangrijke binnenvaarthaven na de grafelijke tol bij Spaarndam heel wat van. Veel rest er niet, ja in naam de Scheepmakersdijk en hier en daar een hellinkje zoals bij Molen de Adriaan.

Van zeilmakers naar tentenmakers zoals de illustere firma De Waard in kampeernatie Nederland is maar een kleine stap. Ons gezin kampeerde in een storm- en hagelbestendige Albatros. Tijdens menige waterhoos zag je bungalowtenten als goedkope paraplus over de camping stuiteren. Maar eerder, als de tent ’s avonds bij aankomst op de camping in Italië bij het licht van koplampen met ontelbaar veel haringen en pennen moest worden opgezet, dan was Leiden in last.

Pieter W. Postma

Het environment van Pieter W. Postma vertelt hier in poëtische harde en zachte vormen en qua kleuren contrastrijke objecten het verhaal van de ultieme skateboarder. En in algemene zin onze worsteling met het overwinnen van de zwaartekracht. En kijk eens. Zijn zuurstokroze tentachtige vormen escorteren de gele skateboarder niet alleen; ze geven hem nog meer schwung en vaart. Het is bij uitstek hoe het universum van Postma in elkaar steekt. Altijd is er het narratief, een verhalend element van de eenzame protoganist of een vehikel dat alleen al qua uiterlijk een ode is aan de snélheid. Of met andere woorden: de vooruitgang of Sci Fy.

En ik verdenk Postma er stiekem van dat hij zijn eigen dromen najaagt en uitbeeldt en droomt van een bestaan als straaljager- of ruimtepiloot. Volgens het principe: wat je niet kan worden kun je verbeelden! En toch worden zijn installaties nooit te letterlijk, slechts een dun verhaaltje. Er blijft - gelukkig - veel te associëren en dromen over. Wie er gevoelig voor is, voelt bij het zien van deze installatie een tinteling en wordt even opgetild uit de ons omringende, toch vaak grijze realiteit. Al valt die werkelijkheid in menig moderne wereldstad steeds vaker samen met het rijk van de futuristische utopische verbeelding en de computergames.

En altijd is er bij Postma die aandacht voor de uitwerking. Dat oneindig liefdevol vastbijten in detaillering van zijn objecten – tot in de finesse wordt er na het technisch vernuft gepolitoerd, geslepen en geschuurd. Het tentzeil of wat er qua elastische stof op lijkt, geeft zijn installatie vleugels ook al zijn veel scheerlijnen genadeloos vastgeprikt tussen de waaltjes. Doordat deze meervoudige en meerlobbige roze vormen ook dankbaar gebruik maken van de metalen dakspanners, ontstaan er zwevende vormen.

Jan Maarten Voskuil

Voor degenen die zijn objecten en beelden niet kennen; Voskuil is geen beeldhouwer maar een schilder, een schilder pur sang. Toegegeven, wel een van een bijzonder formaat of soort. Een ontsnappingskunstenaar die onze adem beneemt - ook in die zin is de titel goed gekozen - door als een steile wandklimmer met een minimaal arsenaal aan beeldende middelen en vormen (cirkel en rechthoek) het opgespannen spieraam her uit te vinden. Verbazingwekkend te zien is hoe Voskuil er telkens in slaagt weer nieuwe mogelijkheden te bedenken. Mogelijkheden die veel verder reiken dan slechts de veilige variatie op een thema. Geometrisch-abstract van aard, maar zoals hij zelf stelt ‘Mijn werk verwijst alleen naar zichzelf – én de geschiedenis van de kunst.’

Met als startpunt de rechthoek, vierkant of cirkel bestaan zijn vaak monochrome werken uit wit of gekleurde gegrondeerde doeken. Ze zijn net als gewone schilderijen opgespannen op houten frames, zij het dat de houten ramen gebogen zijn. En hier komen oude principes van de scheepsbouw om de hoek kijken. Daarmee worden de frames driedimensionaal en dus sculpturaal, ruimtelijk. De systematische, geraamtelijke deformaties tarten het doek en ons bevattingsvermogen. De vaststelling dat deze dismorfieën de grens opzoeken is een open deur, maar dat dat alles is gebaseerd op wiskundige principes dat blijft verbazen. Convex of concaaf. Hol en bol. Door de ultieme kromming of opdeling van hun oppervlak, breken de doeken met het platte vlak, met hun dienstbare tweedimensionaliteit. Vluchtig doen sommige – de bolvorm - mij denken aan een schil van een sinaasappel of compartimenten van een granaatappel. De dynamiek is in elk geval ongekend. Voskuils werk is lucide en volkomen autonoom. Voor mij is en blijft hij de balletdanser van de concrete kunst.

Deze duo-tentoonstelling is een fraai voorbeeld hoe de ruimte van De Vishal optimaal kan worden gevierd: Celebrating the Void! Ik verklaar hierbij de expositie voor geopend!



 

Kennedy van der Laan
expositie.
1 februari 2019 t/m 30 april 2019 (link)

 

Amsterdam UMC.
expositie bij het Universitair Medisch Centrum, AMC kunst, Q-Art.
24 januari 2019 t/m 24 maart 2019 (link)

 

KersGallery
solo expositie.
april 2019 (link)

 

Beeldengalerij Haarlemmerhout Haarlem.
thema: Recycling en het Circulair denken.
17 mei 2019 opening. De expositie duur 1 jaar. (link)

met: Niels Broszat, Sjoerd Buisman, Willem Habers, Frank Koolen, Marianne Lammersen, Couzijn van Leeuwen, Jonas Ohlsen, Andre Pilage en Pieter W Postma.

 

 

 

 

 

 

Mondriaan fonds.mondriaan

Toekenning Werkbudget Bewezen Talent (2015-2018).

Onlangs hebben tien beeldend kunstenaars een Werkbijdrage Bewezen Talent (WBT) toegekend gekregen. De Werkbijdrage is bedoeld voor kunstenaars die minstens zes jaar een beroepspraktijk hebben. De bijdrage is een tegemoetkoming in de investering van materiaal, tijd en diensten van derden en kan gebruikt worden voorde ontwikkeling van nieuw werk. Ook kan de bijdrage besteed worden om een opdracht uit te voeren of deel te nemen aan tentoonstellingen en manifestaties in binnen- en buitenland.

De tien beeldend kunstenaars die een WBT toegekend hebben gekregen zijn: Pieter W Postma, Helmut Dick, Cees Krijnen, Piet Tuytel, Jeroen Offerman, Janis Rafa, Jan Van Den Dobbelsteen, Maurice Bogaert, Libia Castro & Ólafur Ólafsson.

lees meer.

 

 

 

 

 

OLD NEWS, OLD NEW; NEW OLD, NEW OLD'S:

 

Ode Aan De Bijlmer - CBK ZuidOost
expositie over architectuur en 50 jaar Bijlmermeer. (link)
8 september - 20 oktober 2018.


Art The Hague
KersGallery. (link)
23 t/m26 september 2018.

 

Haar Leden van het Oog, DrongenhofKapel Gent
expositie met de Passages. (link)
curator Pieter Kusters
oktober 2018.

 

Art on Paper
KersGallery. (link)
september 2018.

 

Billy Combinations - de Meerse.
22 april t/m 2 juni 2018.

 

Kersentuin - KunstRai.
4 t/m 8 april 2018. (link).

 

Kerspaketten actie bij KersGallery.
december 2017.

 

"Grensgebieden".
de Passages en CBK Emmen.(link)
september - november 2017.

 

Big Art 2017, KersGallery, Amsterdam.
oktober 2017. (link)
installatie: "The old dame strode in with grace and force of a thunderstorm showing it's teeth."

 

Field of Dreams. Rotterdam.
september 2017. (link)

 

Kersentuin , KunstRai Amsterdam, 2017.
KersGallery - Kersentuin KunstRai.
juni 2017.
(link).

 

Infused Movement. KersGallery & Schuit, Amsterdam.
januari 2017.

 

For Real. KersGallery, Amsterdam.(link).
januari 2017.
werk: He looked like a bag of patatoes but he can dance like hell.

 

'Cave Of Forgotten Dreams', Koel310 (link), Alkmaar.
december 2016.
curator: Gerda Kruimer.
werk: de Vrolijke Familie
.

 

BigArt 2016, Amsterdam.
November 2016.
Installatie: C.no.25 & MonkMan.

 

ParkSessies 2016, Haarlem. (link).
Stadspark Haarlemerhout Haarlem.
Installatie: IBT no.11.
juli 2016.

 

Kersentuin & Kunst Rai, KersGallery, Amsterdam 2016. (link).
juni 2016.


'Stories to be told in May'. KersGallery, Amsterdam.kersgallery
Solo expositie bij KersGallery.
juni 2016.

KERSGallery
Lindengracht 148
1015KK Amsterdam

 

 

"Drawing Front", Tekenkabinet (link) in Nieuw Dakota, Amsterdam.
maart - april 2016.

 

"Hallo daar!", de-Passages, Haarlem. (link).
2016.

 

IBT.no.11.pieterwpostmaIBT11opb

Oktober 2015.
IBT.no.11 is met hulp van de Boomhutbende opgespannen tussen de beukenbomen op jachthuis landgoed Beukenrode te Doorn.

De foto's staan in miscellaneous.

 

 

 

 

 

THIS Art Fair, KersGallery Amsterdam.

december 2015 ,januari 2016.
Beurs van Berlage, Amsterdam.

 

 

"Life = Playful" , KersGallery Amsterdam.kersgallery

met: Anita Hrnic, Chikako Watanabe, Pieter W. Postma,
Eiko Ishizawa, Folke Janssen en Mette Sterre.
september 2015

 

 

Art The Hague, Fokker Terminal, Den Haag, KersGallery.(link).
oktober 2015.
duo tentoonstelling:Thomas Rameckers & Pieter W Postma.

 

ParkSessies 2016, Haarlem. (link).
Stadspark Haarlemerhout Haarlem.
augustus 2016.
werk: IBT no.11.

 

 

Twente Bienale, Enschede.link.
mei, juni 2015.
Roombeek Cultuurpark.

 

 

Kersentuin & Kunst Rai , KersGallery, Amsterdam.
mei 2015.

 

"Wandelingen", de Meerse / de-Passages. Hoofddorp. (link).
mei 2015.

 

NO WALLS, Fenixloods, Rotterdam. (link).
februari 2015.

 

"To The Zoo", KersGallery. Amsterdam.(link).
december 2015.

 

Rotterdam Contemporary / KersGallery. (link).
februari 2015.

 

Art In RedLight. (This Art Fair). Amsterdam. (link).
december 2014.

 

Art The Hague 2014, Den Haag, Bob Smit Galerie. (link).
oktober 2014.

 

 

"Disaster of War". Kersgallery Amsterdam. (link).
september 2014.

Kers Gallery
Lindengracht 148
1015 KK Amsterdam.

met openingswoord van Cornel Bierens:

Dames en heren,
Namens alle deelnemende kunstenaars heet ik u van harte welkom op de tentoonstelling The Disasters of War. Met uw komst toont u een zeker engagement met de wereld, want alleen al de wil om de verschrikkingen van de oorlog onder ogen te zien is een vorm van actieve betrokkenheid. De kans is heel groot dat u zelf nooit een oorlog heeft meegemaakt, aangezien die aan deze kant van de wereld al bijna zeventig jaar is uitgebleven. Maar u voelt dat die lange vrede geen enkele garantie biedt voor de toekomst, dat de vlam maar in de pan hoeft te slaan en de hele planeet staat in lichterlaaie. Dat u daarvan doordrongen bent geeft u het gevoel moreel hoger te staan dan al die mensen die liever hun oren sluiten voor dat onheilspellende gerommel in de verte en de onontwarbare vijandelijkheden afdoen als een ver-van-mijn-bed-show. Soms discussieert u met die mensen, u vecht te vuur en te zwaard met uw woorden. Maar winnen kunt u niet, want hoezeer u ook aan de goede kant staat in zo’n debat, op de finale vraag zult u het antwoord schuldig moeten blijven. Die vraag luidt: ‘Als je oorlog echt zo kwalijk vindt, wat doe je er dan zelf aan?’ U zou niet bepaald een sterke indruk maken als u zou antwoorden: ‘Ik ga tenminste nog weleens naar een tentoonstelling als The Disasters of War.’ ‘Ha gezellig,’ zou u te horen krijgen, ‘glaasje wijn erbij, beetje netwerken, en ondertussen lekker babbelen over kunst en oorlog!’ En voor u het wist zou u zich meer een ramptoerist voelen dan een pacifist. Daarom zou ik u ten sterkste aanraden: kijkt u rustig rond, laat uw gedachten gaan over wat u ziet, maar heb niet achteraf het gevoel dat u daarmee iets tegen de verschrikkingen van de oorlog hebt gedáán. Geloof me, pas als u die bescheiden houding bereikt begint u er iets van te begrijpen. Het punt is: deze tentoonstelling heet wel The Disasters of War, maar dat wil niet zeggen dat hier de rampen van de oorlog worden weergegeven. Wij kunstenaars verslaan de oorlog niet. Wij zijn geen journalisten, geen oorlogsfotografen. Een foto bij een verslag van een gevecht tussen Koerden en Islamitische Staat zou tot een groot schandaal leiden als bleek dat de fotograaf in werkelijkheid een afdruk had geleverd van een zelf in zijn achtertuin in elkaar gezette oorlogsscène. Maar wij kunstenaars mogen zoiets vrijelijk doen, sterker nog, wij moeten dat doen, daarom zijn wij kunstenaars. Als kunstenaars zijn wij gehouden om misschien wel uit te gaan van de werkelijkheid, maar die vervolgens ook boven zichzelf uit te tillen. Zodanig dat u als kijker die werkelijkheid kunt verplaatsen en ergens anders weer kunt laten neerdalen. Voor de oorlogsfotografie eindigde de Tweede Wereldoorlog in 1945, terwijl voor de kunst de Tweede Wereldoorlog in 1945 begon, dat is het verschil. En nog altijd is de Tweede Wereldoorlog niet afgelopen voor de kunst. Dat is weer het mooie van oorlog: hij hoeft maar een paar jaar te duren om de kunst een eeuw lang van een schat aan explosief materiaal te voorzien. Een paar indringende oorlogsfragmenten kunnen genoeg zijn voor een kunstenaar om een heel oeuvre op te bouwen. Om onderweg niets van de lading te verliezen zal de kunstenaar die oorlog moeten verlichten én verzwaren, moeten verkleinen én vergroten. Hij ontkomt er niet aan de stier bij de horens te vatten en zijn pijlen er diep in te steken, en tegelijkertijd, om de blik zo zuiver mogelijk te houden, zo ver mogelijk van de stier vandaan te blijven. Dat is de reden dat kunstenaars die de oorlog het meest expliciet tot hun onderwerp hebben gemaakt, er ook altijd op de meest expliciete manier afstand van nemen. In de Groene Amsterdammer van deze week staat een gesprek met Armando. De interviewer vraagt: ‘Komt uw inspiratie uit de oorlog, zoals Armando-kenners beweren?’ Armando antwoordt pertinent: ‘Nee, het is andersom. Je inspiratie is voornamelijk je jeugd. En toevallig heb ik die jeugd in de oorlog meegemaakt. Het is dus niet de oorlog, het is méér, dat heb ik al zo vaak gezegd: het is de tragiek van de mens. Mensen hebben af en toe een ontzettende drang om elkaar de hersens in te slaan. Kaïn sloeg Abel dood, daar begon het al mee, en dat is nog steeds bezig. Oorlogen zijn er altijd geweest, ik heb niets bijzonders beleefd.’ Kijk, daar gaat het om. Wat u in deze tentoonstelling ziet is de oorlog niet, het is méér. Anders dan de oorlogsfotografen, die er steeds dichter bovenop proberen te zitten, nemen kunstenaars juist afstand van de oorlog, om zo des te beter dat méér te kunnen oproepen. Ook Picasso, toch de schilder van hét icoon van oorlogskunst, de wereldberoemde Guernica, nam die afstand. Hij schilderde het werk in 1937, na de verwoesting van het gelijknamige Baskische stadje door de Duitsers, die het bombarderen alvast een beetje aan het oefenen waren voor de Tweede Wereldoorlog. Er vielen 7000 doden. Maar tegen een Amerikaanse oorlogscorrespondent zei Picasso: ‘Ik heb de oorlog niet geschilderd, want ik ben niet het soort schilder dat eropuit gaat om als een fotograaf iets vast te leggen.’ Het kon zijn, zei hij erbij, dat de oorlog desondanks in zijn werk was geslopen of dat zijn stijl er door veranderd was, maar dat moesten anderen maar uitzoeken. ‘Ikzelf weet dat niet.’ In zulke uitspraken voel je de quarantaine waarin de kunst kost wat kost gehouden moet worden om haar voor de kleinste politieke infectie te behoeden. Maar hoe zit het dan met Goya, hoor ik u denken, de maker van de al even beroemde Los Desastres de la Guerra, waarnaar onze tentoonstelling is vernoemd? Dat was toch echt een beeldverslag van de Frans-Spaanse oorlog, een soort oorlogsfotografie voordat de fotografie bestond? Jazeker, maar ook Goya was het niet om de oorlog zelf te doen. Op een van zijn tekeningen heeft hij geschreven dat hij met zijn werk geen andere bedoeling had dan ‘schadelijke, algemeen aanvaarde ideeën uit te bannen’ en ‘de solide getuigenissen van de waarheid vast te leggen’. Veelmeer dan het slagveld zelf te laten zien keert hij dat hele slagveld binnenste buiten. Hij heeft het opgedeeld in vele kleinschalige taferelen, met telkens maar een paar mensen erop, waardoor de serie in al haar gruwelijkheid een zekere intimiteit krijgt. Zo sterk als de twee partijen in hun uiterlijk verschillen (de Fransen hebben mooie uniformen en echte wapens, terwijl de Spanjaarden met messen en in lompen vechten), zo weinig verschillen ze in hun gedragingen. Beestachtige moordenaars en verkrachters zijn het, allemaal. Iedereen is wild, de vrouwen niet minder dan de mannen, en die wildheid bedaart niet als de tegenstanders zijn gedood. Dan wordt de woede nog eens gekoeld op de lijken, door die te ontmannen, te onthoofden en in bomen te hangen. De mens is de mens een wolf, dat is wat Goya wil uitdrukken. En er is, lijkt mij, geen reden om aan te nemen dat die wolf meer zou zitten in de mens die de oorlog schouderophalend de rug toekeert omdat die toevallig ver weg is, dan in de mens die weleens tentoonstellingen bezoekt met titels als The Disasters of War of daar als kunstenaar aan bijdraagt.

Ik dank u voor uw aandacht.

© Cornel Bierens, Amsterdam.

 

 

 

Kunst Rai, Amsterdam 2014, (link).
KersGallery, met David Bade, Anouk Griffioen en Pieter W Postma.
juni 2014.

 

 

KersGallery, Amsterdam.(link).
duo expositie met Phil Bloom en Pieter W Postma.
mei 2014.

 

"Drawing Diversity"pieterwpostma_ZwareDag , (link).
met Black inkt lab, Pietsjanke Fokkema, Tjarko van der Pol, Pieter W Postma, Tammo Schuringa en Frans van Tartwijk.

Contemporary Matters, Haarlem.
oktober 2013.

 

 

 

 

 

RE: Rotterdam, (link).
solo stand KersGallery.
februari 2013.

 

 

Boterhal Hoorn (link)
duo expositie. Itie Langeland - PieterWPostma.
mei 2012.

 

 

SECONDroom Gent.pieterwpostma_SR
solo tentoonstelling.

SecondRoom Gent
oktober 2011.

 

 

 

 

 

 

Maff 2011 "Cultural Space Invaders"
Maff Enschede.
werk: ' Eéno Bismi ' (video).
maart 2011.

 

overzichtstentoonstelling " PUSH ", RCdeRuimte, Amsterdam.
Werk van alle deelnemende kunstenaars aan de voorafgaande individuele "PUSH".
December 2010.

 

Publicatie in 'de nieuwe';
kunstmagazine van Arti et Amicitiae.
(link)
pagina 10+11 Marianne Vollmer:
Gesprek met Pieter W. Postma.
December 2010.

 

" PUSH "pieter postma IZUOG
RCdeRuimte Amsterdam
werk in wording tijdens 'push'.

November 2010.

Veertig kunstenaars krijgen ieder 24 uur om te werken en/of te exposeren in de zaal van RCdeRuimte Amsterdam. Om elf 's ochtends start; de volgende dag om elf af.

 

 

 

 

 

ikzieuookgraag

 

 

 

 

 

 

 

 

 

" Whish is in design", RC de Ruimte, Amsterdam.
werk: Htdr no 16.
datum: juni 2010.

 

"de Coup/e", vormgeving van de toneelvoorstelling.
regie: Julie Van Den Berghe.
text: mark Ravenhill.
Juni 2010, Amsterdam.

 

" The Loading Docks "Cno10-1, Toneelschuur, Haarlem.
op uitnodiging van de NieuweVide te Haarlem tijdens 'Stad als Podium'.
Installatie: C.no.10 CH-9
september 2009.

 

 

 

 


 

 


" Wild nature in the City ", Test Portal, westerdok 272, Amsterdam.
werk: Javmo Hopr
datum: Juli 2009.



" Figures in fields ", RC de Ruimte, JP Coenstraat 51, IJmuiden.
werk: z.t. (jachttroffee)
datum:
april 2009.

 

" Quantumvis IV", RC de Ruimte, JP Coenstraat 51, IJmuiden.
werk: prendre des poses
datum: juni 2008.

 

"AVATAR", De Vishal, Haarlem.
werk: Yt's
datum: maart 2008.

 

"VOER"
Te gast bij theater groep 'de Maan' op de boerderij RoodNoot te Utrecht.
werk: VvoorPsycho
maart 2008.

 

" Hosted ", Participant inc. New York.
juni 2005.

 

" Walls no Walls " Tijdelijk Museum Amserdam op de NDSM-werf.
mei 2008.

 

 

 

.